als golvende lijnen
in concentrische cirkels
zich vernauwend
zich verwijdend
zó zijn hun woorden
beschuttend om mij heen –
hier hoog in de Spaanse bergen
waar een handjevol vrouwen
bidt in een zondoorlichte kapel
hun stemmen
schel
hartstochtelijk
hemelbestormend
rijgen repeterend
de woorden van
de Moeder en het Kind –
gewijde tijd
geeft adem aan
mijn ziel –
Oeke Kruythof
* rozenkransgebed