Het loopt tegen Kerst –
in de late middag dwaal ik door de stad
langs grachten, steegjes, pleinen
en monumentale panden
alles ademt hier historie
het loopt tegen Kerst –
lichtjes overal vertalen een
feestelijk blij verwachtingsvol gevoel
dan verscholen achteraf
een openstaande deur
onverwachte pracht in kleur en beeld
ik sta in een kerk:
een mis uit langvervlogen tijden
rituelen volgen elkaar op in een
golvende vanzelfsprekendheid
knielen, zitten, staan, buigen
wierook en gregoriaans
ik volg op een afstand
maar al snel ga ik erin op
kniel ook ik in het Credo
bij de woorden
ET INCARNATUS EST
verbaasd kijk ik naar mijzelf en
in een flits ervaar ik aan den lijve
hoe zinvol rituelen zijn
als de ziel de zin ervan doorleeft
ET INCARNATUS EST
de spil van ons geloof
een knieval waardig
het loopt tegen Kerst –
Oeke Kruythof
et incarnatus est = en het vlees heeft aangenomen
In dit gedicht komt de auteur op haar wandeling door Utrecht in de Sint Willibrorduskerk, waar op dat moment de eucharistie gevierd wordt volgens de Tridentijnse ritus van voor Vaticanum II.