in de doolhof van mijn denken
loop ik met verdwaalde blik
tussen troosteloze heggen –
het is herfst
ik zoek de uitgang
het einde van de weg
vol ongewisse bochten
ik zoek
soms wanhopig
soms gelaten
gelijk een rusteloze vlinder –
het is herfst
totdat ik een bankje vind
waarop ik uit kan rusten
bezinning in de koele
wind wordt troost:
eens zal de uitgang zich
vanzelf doen vinden –
genoeg voor het heden
is de eerstvolgende bocht
Oeke Kruythof