Ze doemen op
zomaar uit het niets
de griezelkoppen:
de angst voor oorlog en het alsmaar ouder worden
het ongewisse van waar, wanneer en hoe
de griezelkoppen
ze struinen dreigend door mijn brein
en benauwen mij
maar dan zet ik een stap voorwaarts
en – onvermoede kracht –
met een grote zwaai verban ik ze naar
het weg van mij, ver weg van mij
en ja, het lukt
ze verdwijnen een voor een
de onmetelijke ruimte in
Opgelucht haal ik adem
en keer terug naar de dag van vandaag
naar dit uur, deze plek
en geniet van de enige echte werkelijkheid
het hier en nu
Oeke Kruythof