In het diepste van mijn wezen
ligt gelaagd begraven
mijn stil verdriet
jou zoekend
jou naderend
ontglip je mij in
steeds vervagender contouren
ik krijg jou niet meer scherp in beeld
de uren van mijn onvermogen
nu gekluisterd aan
de grenzen der herinnering
maar soms
moment van stil geluk
als de grenzen zelf vervagen
ben je even
levensecht
weer bij mij terug –
Oeke Kruythof